Ze komt langzaam in beweging, de eerste drempel is een hoge en we nemen ‘m met bravoure. We wanen ons een tank, dat is geen overbodige luxe deze dagen, het bed nodigt uit tot schuilen.
Het is lastig denken in een tank, dat is het voordeel, de camouflage zit ‘m verder in de vlekkeloosheid van het geheel, die ziet niemand aankomen. We schuiven door het landschap, en zelfs de koppeling voelt metaforisch aan, ik kan het geheel zo lastig loslaten.
We zijn op drift, van alle kanten komen strootjes maar daar drijven we niet op, we zoeken houvast en dat voor jarenlang. Ik steek nog een keer mijn hand boven het oppervlak uit, het is er koud.