Dat licht breed kan zijn. Dat stilte licht kan zijn. Dat een huis geen bunker is waar niet bewogen mag, maar een plek om door te leven, zacht te zijn. Dat een dorp een lammetje is waar dan weer een vogel op staat, meer niet.
Dat je vaak niet weet wat je nodig hebt tot je er midden in staat. Tot je het vasthoudt, het zachte, tot je het aanraakt en je aangeraakt weet. En telkens weer dat woord: ruimte. Het ruimt op.
En ook: Gisteren zag ik een expositie, in de Stad, van een jongen die zo trefzeker maken kan. Hij stond er stralend bij, hij had net ontdekt dat hij van zijn werk was gaan houden.