Auteur: corine

Altijd dat idee elders te moeten zijn, de onrust in de kladden, er is geen medicijn geen ander medicijn dan te sterven in de handen van goede ideeën. Ze dromen is soms al genoeg, zeg jij, maar al droom ik de wereld ik kan er niet op lopen, niet zonder stalen neuzen dan toch. En… Lees verder Draai

Schreeuwen in een glas, het handmatig kneden van te hard deeg. Een hond in huis halen. Hardlopen met klassiek, hardlopen met AC/DC in je oren. Een kapsel nemen. Benoemen wat je verbloemen wil, zeggen wat je kan. Fluisteren waarin je faalt, en dan hopen, dat iemand je ophaalt. De pijn die nergens heen kan.

Nooit meer grietepiet ‘De afgelopen dagen, weken hebben Trean, Sjors en ik veel nagedacht en gepraat over het wonderlijke fenomeen Tante Riet. Hoe ze stiekem een enorme rol speelde in ons leven, en hoe we dat voor een groot deel voor lief hebben genomen. Voor lief, omdat ze lief voor ons was, voor lief, omdat… Lees verder T. Riet

Het is fictie, dat om te beginnen. Het is altijd fictie geweest. Je kunt iemand die doet alsof hij slaapt moeilijk wakker maken, zeggen ze. Zo kun je iemand die zegt dat het prima gaat, maar die steeds opnieuw laat zien dat ie boos, vertwijfeld, verdrietig of moe is, zo iemand kun je niet vasthouden… Lees verder Verlaat verlaten

De zinnen vliegen je om de oren, jammer dat ze geen geluid maken en in een badje vallen, en dan nog precies in de regenplassen die zich vormen om je voeten. De zinnen bestaan uit bevelen, smeekbeden, vragen, nonchalante zigzagjes naar het hart, ze blijven hangen in mijn eigen hoofd en vormen een wolk van… Lees verder Sloot

‘Sluit met een dekentje door de regen rennen niet uit.’ Ik sluit dat niet uit, jochie, ik sluit dat helemaal niet uit. Als we bewegingen uit gaan sluiten, staan we vooraan de afsluitdijk met niets dan zwemvliezen om er-om-heen te reizen.

Ik mediteer, voor het eerst in mijn leven langer dan vijf minuten – en dat elke dag opnieuw. Met mijn ogen gesloten probeer ik te luisteren, echt te luisteren, naar een man die het blijkbaar zeker weet. En waar het begon in mijn darmen, die wel raad bleken te weten met zoveel rust, eindigt het… Lees verder Adem niet

‘Dat de boom na de inslag niet meer leefde, daar dacht ik toen niet aan.’. De flats rijzen boos en bruin boven het appartementencomplex uit. Liever kijk ik naar het topje van de boom dat zo vreselijk zijn best doet erboven uit te blijven steken. De flats, de boom en ik, we kijken uit op… Lees verder Stilte

In Parijs dansen de mensen op straat. En zo beheerst. Dat zeiden we tegen elkaar, terwijl we waadden in het avondlicht van een lege Amsterdamse binnenstad. We waren de enigen die het zagen, misschien had de rest van de mensheid op z’n telefoon gezien dat het zou gaan regenen, was er een feest waar iedereen… Lees verder En zo beheerst

Dat de tranen in mijn schoenen blijven sijpelen. Dat ik uit mijn ogen kijk alsof de laatste ijsbeer zojuist van de laatste schots schoof. Dat ik mijn voeten niet gebruik om verderop te komen maar liever om niet opgehaald afval over de straat te trappen. Dat is allemaal prima. Dank je, het gaat wel weer.… Lees verder Dank je, het gaat wel weer